میان سرکوب و تبعید:سرنوشت معترضان زن افغانستان درچرخه ی تهدید و بازگشت اجباری

این گزارش تحقیقی در همکاری مشترک نهاد فمنا، روای زن و جنبش زنان عدالتخواه افغانستان تهیه شده و در این گزارش با ۱۲ منبع صحبت شده است. پس از فروپاشی جمهوری در 24 اسد ،1400 بخش بزرگی از ساختارهای حقوقی و حمایتی
افغانستان دگرگون شد و حقوق اساسی شهروندان به شدت محدود شد؛ در این میان، زنان بیش تر از دیگران آسیب پذیر
شده و از متن جامعه به چهاردیواری خانه رانده شدند. زنان و دختران حق آزادی، حق انتخاب، حق تعیین سرنوشت و
بسیاری از حقوق اساسی خود را از دست دادند و حتا آموزش های متوسطه برای دختران ممنوع شد. این وضعیت
شماری از زنان را که با باور به ارزش های حقوق بشری بزرگ شده بودند و در ساختارهای حقوقی، سیاسی و جامعه ی
مدنی فعالیت می کردند، به خیابان های اعتراض کشاند؛ اعتراض هایی که کالن شهرهای افغانستان مانند کابل، هرات و
بلخ بیش تر شاهد آن بود.
این گزارش بررسی می کند که معترضان زن پس از اعتراض به سیاست های طالبان با چه سرنوشتی روبه رو شدند و
آن هایی که برای فرار از تهدیدها به ایران و پاکستان رفتند، اکنون در چه شرایطی زندگی می کنند.
در این گزارش با شش زن فعال و معترض گفت وگو شده است؛ چهار تن آن ها تجربه ی زندگی در پاکستان را دارند؛ یک تن
از ایران به افغانستان بازگردانده شده و یکی از معترضان اخیرًا از پاکستان به کشور سوم منتقل شده است. یک زن دیگر
هم چنان در افغانستان و زیر تهدید طالبان زندگی می کند.